Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

 
 

De teflonpremier en zijn natuurlijke habitat

Deze keer vergelijk ik Mark Rutte met een paard. Een konikpaard in de Oostvaardersplassen. De vergelijking lijkt vreemd, maar in de cybernetica blijken ogenschijnlijk zeer verschillende situaties vaak verrassend veel overeenkomsten te hebben als je ze vanuit een systeemperspectief beschouwt.

Er is veel discussie over de paarden en andere grote grazers in de Oostvaardersplassen. Ooit zijn hier 18 konikpaarden, 32 Heckrunderen en 40 edelherten uitgezet. Inmiddels zijn er duizenden dieren en komt er iedere winter een fors percentage daarvan aan zijn eind. Sommige mensen zijn van mening dat de dieren bijgevoerd moeten worden, anderen zijn voorstander van afschieten, weer andere willen de dieren verplaatsen of de hekken rond het gebied verwijderen.

Het feit dat relatief kleine aantallen dieren zijn uitgegroeid tot veel grotere populaties zou je, losjes gebaseerd op het idee van “survival of the fittest”, ogenschijnlijk kunnen beschouwen als een succes voor die dieren. Er is vooralsnog niets mis met de overleving van de genen van de dominante paarden. Maar als we de grenzen van het systeem dat we beschouwen oprekken en niet meer alleen naar de dieren kijken, maar naar de dieren in combinatie met de leefomgeving, dan is vriend en vijand het erover eens dat er op dit moment in de Oostvaardersplassen geen sprake is van een ecologisch evenwicht. Het systeem, Moeder Natuur, zoekt altijd naar balans (en zal die uiteindelijk ook altijd bereiken), maar in ver-uit-evenwichtssituaties kan dat gepaard gaan met nogal wat leed.

Afgelopen week overleefde Mark Rutte weer eens een crisis. Het voltallige kabinet, minister Wiebes en onze premier voorop, worstelde met eerder gedane uitspraken over het bestaan van documenten aangaande het afschaffen van de dividendbelasting. Of je het nu wel of niet eens bent met dat feitelijke besluit, het gehakkel en gestuntel rondom “de waarheid” gaf op zijn minst een ongemakkelijk gevoel. Voorstanders van de afschaffing poogden Rutte in de media nog wat “bij te voeren”, terwijl politieke tegenstanders van de gelegenheid gebruik probeerden te maken om hem “af te schieten”.

Hoe dan ook, het is een feit dat, net als bij voorgaande crises, de “viezigheid” zonder al te veel schade van de teflonpremier lijkt af te glijden. Er is vooralsnog niets mis met de overleving van de politieke genen van Rutte en zijn partij. Maar als we ook hier de grenzen van het systeem dat we beschouwen oprekken, dan wordt zichtbaar dat we ook in de politiek te maken hebben met een ongezonde disbalans. Het gaat niet alleen om Mark Rutte en de VVD, maar het gaat ook om zijn “leefomgeving”. En dat zijn wij, de Nederlandse kiezers. Samen met de politici in zowel de landelijke als de gemeentelijke politiek zijn wij allemaal onderdeel van het totale democratische stelsel in Nederland. De premier komt relatief ongeschonden uit de strijd, maar de Nederlandse kiezer is weer een beetje meer kaalgevreten.

De democratie kan het zich niet veroorloven dat kiezers meer en meer het vertrouwen in de politiek verliezen. Een beschamende vertoning, zoals die van de afgelopen week, maak je niet goed door bij de volgende verkiezingen weer luidkeels te verkondigen dat het belangrijk is dat we allemaal gaan stemmen. Rechts-populistische partijen bestrijd je niet alleen door je af te zetten tegen abject wij-zij-denken, maar vooral ook door te laten zien dat je als kabinet en persoonlijk, als politicus, op een verstandige en waardige manier kunt meebewegen met veranderingen in de samenleving. Laat zien dat je als establishment bereid bent tot wezenlijke veranderingen. Dat is belangrijker dan alleen maar onbeschadigd uit de strijd te kunnen komen om daarna, met alle goede bedoelingen, als vanouds je plannen door te zetten.

Op een gegeven moment zal Moeder Natuur, ook hier, ook in het politieke landschap, de balans herstellen. En dat kan zomaar gepaard gaan met meer geweld dan ons lief is. Ik heb dat liever niet. Ik vind dode paarden al erg genoeg.

 
Copyright © 2019
Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren